Naar de zilvermijn (door Anna)

Anna heeft aangeboden het verhaal van vandaag te schrijven. Hieronder haar verslag van vandaag.

Vanochtend komen Sven en ik om 09:00 naar pappa en mamma. We komen nog even bij hun liggen en dan gaat pappa brood halen. Wij gaan er ook snel uit en wachten op pappa. Eerst lekker buiten ontbijten want de zon schijnt volop. Vandaag gaan we naar de zilvermijn. Als het eten op is drinken pappa en mamma nog een kopje koffie en dan vertrekken we, als we vertrekken is het ongeveer 11:15 . Bij aankomst zetten we de auto neer en moeten we een stukje naar boven lopen, daar zien we twee huisjes. We gaan naar binnen en betalen bij een meneer die met ons meeloopt als een gids. Er komen geen andere mensen aan dus kunnen we meteen vertrekken. Die meneer praat Engels dus pappa moet het een en ander vertalen.

De meneer laat ons 3 mijnen zien. En in de tweede mochten we in dus moest de helm die we hadden gekregen op. We liepen over een bruggetje met onder ons een mijn met water die 37 meter diep was. Toen we terug liepen moesten we door een klein gat in de muur en kwamen we in de zogenaamde donder kamer. Hij zei dat we ook nog 20 meter dieper mochten maar dat we dat zelf moesten doen en dat hij op ons zou wachten. Het zou daar 4 graden zijn. Het viel nog mee hoever we moesten dus waren we snel weer boven. De derde mijn mochten we niet in want de brug was kapot en de muren een beetje onstabiel.

Toen gingen we terug en mochten we nog even mineralen zoeken. We hebben nog wat mooie gevonden en zijn toen terug gegaan.

Op de terugweg gingen we nog even wat boodschappen doen en nog even het centrum bekijken, hier was echter niet veel te zien dus gingen we maar weer terug.

Eenmaal op de camping eten we oprol brood met tonijn, dat was erg lekker. Ik wil heel graag zwemmen dus ik waag een poging. Het is heel koud. Sven speelt in het water en gaat later ook zwemmen. Daarna lekker douchen. Nog even lezen, vanavond BBQ en… elanden safari,pappa heeft een mooie route gekregen dus dat moet lukken.

Het was zeker weer een geslaagde dag met super mooi weer. Morgen kanoën ook met mooi weer

Groetjes Anna

Op zoek naar mineralen

Vijf over negen is het vanmorgen als ik op mijn horloge kijk. Het sputtert heel zachtjes op het caravandak. Gister nog even op internet gekeken en daaruit bleek dat het mooie weer met 1 dagje was vertraagd. In de plannenmakerij hadden we hiermee al wel rekening gehouden.

Ik ga eerst eens naar de ICA om verse broodjes te halen. De ICA zit hier bijna om de hoek en heeft een geweldige broodafdeling. Met wat pistoletjes en harde broodjes ga ik terug naar de caravan. Het is bewolkt maar het regent (bijna) niet…..

We gaan vandaag richting Langban. Daar is een oude ertsmijn en mineralenvindplaats. Als we geluk hebben mogen we zelf ook nog zoeken.

Na 20 kilometer komen we aan. We zijn de enige bezoekers en het meisje achter de receptie ontvangt ons hartelijk. Eerst bekijken we in de oude gebouwen wat exposities van mineralen die hier gevonden kunnen worden, de bouw van een mijnenjager die een grote rol heeft gespeeld in de Amerikaanse burgeroorlog en wat foto’s. We gaan verder naar de oude mijningang en de groeve voor het erts. De diepste gang is 365 meter. Alles staat onder water en is ontoegankelijk. Daarna bezoeken we de hoogoven en kijken we een film over hoe het hier vroeger toeging. Pas in 1973 is deze mijn gesloten, er is dus nog veel recente historie. Uiteindelijk belanden we in een filmzaal waar een film met prachtige beelden draait. De ondertiteling is Zweeds maar hij is Engels gesproken. Heel goed te volgen dus. Het is een film in de trant van “An inconvenient truth”, de film van Al Gore. We blijven geboeid een uur lang kijken maar zitten hem niet uit. Uiteindelijk blijkt ie bij navraag 90 minuten te duren. Prachtige beelden maar wel een beetje moralistisch, over hoe we de aarde de laatste 50 jaar misbruiken en het natuurlijk evenwicht van lucht, water, grond en bossen aan het verstoren zijn.

We gaan verder en halen een paar flinke mokers en veiligheidsbrillen op, om op zoek te gaan naar mineralen. Tijdens de winning van ijzererts komen er veel stenen uit de diepere lagen van de aarde naar boven. Dit afval ligt aan de andere kant van de weg en hierin mag je zoeken naar mineralen. We slaat de nodige stenen stuk maar vinden geen spectaculaire exemplaren. Later op de receptie liggen een aantal voorbeelden die wij ook gevonden hebben. De echter grote quartzen zijn niet voor ons weggelegd. Wel een hele leuke ervaring. De kinderen vonden het schitterend, dat gehak op die stenen.

We stappen in de auto en gaan wat boodschappen doen. Het is onderhand 1500 uur en we hebben nog geen lunch gehad. We eten oprolbrood met bietensalade, sla en gehaktballetjes. Heerlijk.

Het is fris buiten en het regent zo af en toe. De kinderen pakken de nintendo’s en wij een lekker boek.

Ik check even de weersvoorspelling bij de receptie en jawel hoor, morgen arriveert hier ook de zomer met zon en wat hogere temperaturen. Hopelijk kunnen we kanoën.

’s Avond nog een flinke hamburger en een kop soep. Even een verhaaltje maken en dan heerlijk douchen.

Het weer mag wat beter worden zo langzamerhand maar desondanks hebben we een hele leuke tijd en is hier genoeg te beleven. Er is in de buurt ook nog een oude zilvermijn. Die is als enigste in de omgeving leeggepompt en toegankelijk. Altijd spannend!

Naar het zuiden

Het heeft de hele nacht geregend.

“Ik zei toch dat je beter gisteren de voortent af had kunnen breken. Nu is alles nat en ben je zelf ook nat als die natte klieder in de auto ligt.” En als de tent dan is afgebroken dan blijkt de receptie ook nog tot 9 uur dicht te zitten. “Had je toch beter gisteren af kunnen rekenen”…

Zo’n ochtend is het dus…. Een kwartiertje wachten dan maar.(*)

Afijn, uiteindelijk zitten we in de auto op weg naar Filipstad, 374 kilometer verderop en het regent, het regent hard zelfs!

En net als de stemming er echt goed inzit zien we (Arjan en Renate) tegelijkertijd een grote eland in de bossen staan! Wat nu, elandsafari met de caravan erachter? Ik dacht het wel, we willen een foto en de kinderen hebben hem niet gezien. Een paar kilometer verderop is een mogelijkheid om te draaien, met caravan. We rijden terug en jawel hoor, hij heeft keurig op ons staan wachten. We hebben alle tijd om hem te bekijken. Het is een grote met een groot gewei op zijn kop. Helaas zijn alleen de camera’s van de kinderen bij de hand en dat levert geen foto op die de moeite waard is. Maar, onze missie is wederom geslaagd.

Nu maar weer op zoek naar een plekje om te keren. Ook dat lukt en we vervolgen onze weg naar het zuiden. Het klaart een beetje op maar er vallen ook nog steeds stevige buien.

Eenmaal in Mora gaan we nog even bij de messenfabriek aan. Niet veel bijzonders. Arjan koopt toch nog een traditioneel Mora mes , we doen even een plasje en gaan snel verder.

Het is rustig op de weg en rond kwart voor 3 rijden we de camping in Filipstad op.

We zoeken een plekje aan het water en trekken de natte voortent ervoor. Het is droog en de zon schijnt onderhand. Kan ie mooi drogen. De kinderen zetten het tentje op en dan snel even boodschappen doen.

We eten vanavond opgebakken aardappelen met visstick en salade. Morgen gaan we waarschijnlijk met de kano maar dat is afhankelijk van het weer. We hebben hier alleen internet bij de receptie, daar moeten we dus even heen lopen als we willen mailen o.i.d.

(*) Grapje hoor, het was een heel gezellige ochtend…..

Wederom de Sanfjallet op

De zon schijnt al hoog aan de hemel vandaag als we wakker worden. En dat is wat vroeger dan normaal want de Nintendo van Sven staat niet helemaal gelijk. Ze dachten dat het al 10 uur was maar het is net half 9.

Het vaste ritueel van aankleden, ontbijten en dan de rugzakken inpakken. Nog even kijken op internet naar de weersvoorspelling, facebook en twitter en dan gaan we met de auto naar de westkant van de Sanfjallet. We komen aan in Nysatter en doen de rugzakken op om te vertrekken. Ons eindpunt ligt 5 kilometer verder dus dat moet te doen zijn. Vandaag geen lastige stijgingen volgens de kaart. We zitten nu op 724 meter. De camping ligt op 410 meter hoogte.

Na een kwartiertje zijn we echter al 100 meter gestegen volgens de Garmin. We staan al een beetje te hijgen. Daarna vlakt het pad af en komen we langzaam boven de boomgrens. Ook hier is het uitzicht weer geweldig. Ik heb een paar foto’s bijgevoegd maar die vertellen niet het echte verhaal. Als je hier over de omgeving staart is het zo groot, groen, en mooi.

Na ongeveer 2 uur zitten we op 1004 meter hoogte. Dat is gelijk het hoogste punt voor vandaag. In de verte zien we de hut liggen die ons einddoel is. We kijken uit over een wijds dal tussen 2 toppen in. Helaas geen beweging van dieren of iets dergelijks. Eergisteren zaten we op de top en die is 1276 meter hoog.

We dalen een beetje af langs een kleine vallei en op 5,5 kilometer bereiken we de hut en zoeken we een plekje om te eten. Hier is ook een toilet. Gelukkig want Sven moet even een grote boodschap. Zo laat ie toch nog een “snelle Jelle” achter. (Jochem Myjer)

In het hutje tekenen we het gastenboek en we gaan weer 75 meter steil omhoog om de terugweg te beginnen. We zitten dan weer op 1004 meter en drinken even water uit een beekje. Altijd leuk en lekker fris.

Op de terugweg haal ik nog even een splinter uit de zijkant van Anna’s voet. Een raadsel hoe die erin komt maar goed dat we een zakmes bij ons hebben. Hij deed behoorlijk pijn.

Eigenlijk lopen we de terugweg een beetje te hard. We zijn echt kapot als we weer bij de auto zijn. We hebben in totaal 4 uur en een kwartier gelopen en ruim 11 kilometer afgelegd. Ook deze tocht is elke kilometer die we hier naar toe hebben gereden waard geweest. We gaan hier nog vaker komen.

Overigens willen we dan wel andere, steviger wandelschoenen. De Hawks van de Makro hebben het zwaar. Ook de waterdichtheid laat te wensen over. Soms loop je over grote stenen en dan weer door de bedding van een riviertje of door de modder.

Nog snel even boodschappen doen. De Zweden zijn dol op Mexicaans, dus eten we vanavond tacoos. We hebben ok nog een stukje rendiervlees ingekocht. De gerookte harten (van rendieren) hebben we maar links laten liggen. Of zijn hier nog liefhebbers voor?

Eenmaal op de camping wordt de boot in het water gegooid, het tentje afgebroken en gaan we lekker eten.

Het is de hele dag droog, halfbewolkt en ongeveer 21 graden geweest. Heerlijk wandelweer maar hier moeten we wel even van herstellen.

Morgen gaan we hier weg en hebben we 370 kilometer voor de boeg. We gaan naar Filipstad. Daar willen we graag zwemmen en kanoën. Morgen zijn de voorspellingen niet zo goed maar de rest van de vakantie wordt heerlijk!

Mittadalen

Zo, na alle belevenissen gisteravond maar eens op tijd naar bed. Ook de kinderen slapen direct in de tent. Vanmorgen zijn we om 9.30 uur maar eens opgestaan. De kinderen hebben zich nog wel even aan ons gewarmd. Schijnt dat het in de ochtend toch wel frisjes wordt. Maar het was vast niet zo heel erg want ze hebben het allebei tot 9.00 uur volgehouden.

Na het ontbijt stappen we in de auto. We willen naar Mittadalen. Dit is het zuidelijkste dorpje waar de Samen (Lappen) zich vast hebben gevestigd. In de zomer zijn de meeste bewoners met de rendier kuddes mee maar het schijnt dat er nog een aantal zijn en dat er wat winkeltjes zijn met vlees, huiden, geweien en traditionele messen.

We rijden richting Hede om daar rechts af te slaan. Daar verander de weg in een gravelpad en het regent een beetje. Gevolg, de auto ziet er niet uit na 60 kilometer. Onderweg kunnen we genieten van prachtige vergezichten, meren, bossen, bergtoppen en alles wat je je kunt wensen. Nogmaals, het is hier ongelofelijk mooi.

Het enige wat we missen zijn elanden. Wel zijn we een hertje en wat verdwaalde rendieren, maar de koning van het bos laat zich wederom niet zien.

We komen na ongeveer anderhalf uur aan in Mittadalen en bezoeken eerst wat kleine winkeltjes. Buiten de gebruikelijke toeristenrommel zijn er inderdaad huiden, vlees en geweien te koop. We wachten nog even met de eventuele aanschaf. Men is niet heel duidelijk over de prijzen. Ik zie al wel dat een traditioneel Samenmes rond de 50 euro kost. Wat zal een gewei dan wel niet kosten…

We rijden op goed geluk nog wat in de omgeving en komen per toeval terecht op de hoogst gelegen weg in Zweden. De garmin geeft 976 meter aan. We kijken hier uit over heel Harjedalen. Bij een gedenksteen liggen allemaal versierde stenen met namen en datums. Het schijnt gebruikelijk te zijn dat je hieraan je bijdrage levert. We hebben stiften in de auto en al snel vinden we een geschikte steen om onze namen en de datum erop te zetten. De foto’s zijn bijgevoegd.

De weg naar beneden gaat weer door Mittadalen en ik trek de stoute schoenen aan en haal een stukje gedroogd en gerookt rendiervlees. Ik vraag ook wat een gewei kost. Dat blijkt mee te vallen. Voor 30 euro mogen we een hele mooie uitzoeken. Dat doen we. Beetje luguber is het wel. Aan de buitenkant zit nog een stukje vacht en aan de binnenkant zie je de fontanellen en wat vlies/bloedresten zitten. Ze zijn in ieder geval wel echt!

Het vlees is wel wat aan de dure kant. 70 euro per kilo! En Sven moet ervan kokhalzen. In de plaatselijke supermarkt zien we goedkopere stukken liggen. Daar gaat er 1 van mee naar huis. We kennen nog een liefhebber die het al eerder heeft besteld.

We besluiten de weg naar Funasdalen te vervolgen. We zijn op de terugweg. In Funasdalen, een zweeds wintersportdorp, halen we een broodje gezond en wat te drinken. Daarna naar de camping.

Onderweg nemen we nog een kijkje bij een meteoriet krater van 2000 jaar oud. Niet heel boeiend. Nog wel een kleine opstopping omdat een verdwaald rendier het verkeer in de war helpt. Nog snel even een foto van gemaakt.

Eenmaal op de camping gaat de boot in het water en steken we de BBQ aan. Ook na het eten wordt er nog gevaren. De hengels zijn ook uit de kist maar dat wordt geen succes. De vissen bijten niet.

Het is het grootste gedeelte van de dag droog geweest met een temperatuur van 18-20 graden. Nu om 19.30 begint het weer wat te betrekken.

Morgen weer wandelen. Het schijnt een droge dag te worden. We gaan nu de Sanfjallet van de andere kant op.

Wandelen in Sanfjallet

Nu we eigenlijk op de eindbestemming van onze reis zijn aangekomen is het tijd om de wandelschoenen aan te trekken en vandaag voor het eerst de Sanfjallet te bezoeken. Het is 1 van de oudste nationale parken in Zweden en bijna de grootste. Het is ook het park met de grootste berenpopulatie in Zweden. Dat zijn trouwens hele schuwe dieren met een hele goede reuk en gehoor dus die zullen we waarschijnlijk niet zien. Het feit dat we weten dat ze er zitten maakt het voor de kinderen natuurlijk wel spannend.

De Sanfjallet bestaat uit een aantal toppen van rond de 1200 meter en daarom heen een hoogvlakte en een wat lager gelegen bos.

We staan rond een uur of negen op om te ontbijten. Het heeft gisteren toch nog behoorlijk geregend in de avond en nacht. Nu is het droog en zwaar bewolkt. Ik schat een graad of 15. Ziet er niet echt veelbelovend uit. De toppen van de Sanfjallet zijn verscholen in de mist.

Bergschoenen en kleding aan (laagjes) en de rugzakken ingepakt. We moeten ongeveer 14 kilometer rijden vanaf de camping en we hebben de route naar de top uitgezocht. Die is ongeveer 5 kilometer. Op de wandelkaart wordt hier 6 uur voor uitgetrokken maar dit is meestal erg ruim genomen.

We lopen vanaf de parkeerplaats het bos in. Het gaat meteen vrij steil omhoog en we worden aangevallen door talrijke muggen. Als je maar blijft bewegen is er niks aan de hand maar owee als je even stopt om uit te blazen. We lopen/klimmen stevig door tot boven de boomgrens. Daar zijn ze verdwenen. We stoppen even op Lillfjallet om wat te drinken en wat rond te kijken. Niks te zien, alleen mist. Het regent zelfs een beetje.

We lopen door en het pad wordt steeds steiler. We moeten nu echt oppassen om niet te vallen of uit te glijden. Dit in combinatie met de regen maakt dat ik even overweeg om te stoppen. Aan ongelukken hebben we niks. De kinderen zien echter het probleem niet, en waarom ik dan wel. We vervolgen de weg naar de top. Het pad is zo langzamerhand veranderd in een stenenverzameling maar door de wolken krijgen we af en toe een voorproefje van het uitzicht. Dat maakt dat we doorlopen. Even later bereiken we de eerste top. Het klaart inderdaad mooi op. Af en toe staan we stil om dieren te spotten of van het uitzicht te genieten. Na ruim 2 uur bereiken we ons einddoel en is de mist verdwenen. We hebben nu een geweldig uitzicht over de hoogvlakte en zijn in staat om de terugweg te plannen. We besluiten om de top heen te lopen.

Eerst echter een broodje en wat drinken. We maken foto’s van elkaar en Renate vraagt om een langere weg omdat ze hier nog niet weg wil. Door het slechte weer in de ochtend zijn er geen andere wandelaars en is het heel stil. Helaas vinden we alleen poep van rendieren/vossen(?) en zien we geen wild.

We maken een omtrekkende beweging in komen op een vlakte terecht die ons terug brengt naar de afdaling. Nu pas zien we hoe steil het is. We hebben nu allemaal een stok te ondersteuning en ik glijd een keer weg. Vieze broek maar daar is water voor te vinden.

Op de heenweg hebben we sneeuw gezien en daar willen we foto’s van natuurlijk. Ook dat is gelukt en we vervolgen het pad van het riviertje naar beneden.

Na een kleine 4 uur zijn we weer bij de auto. We zijn moe!

Eenmaal in de auto rijden we even richting Vemdalen en daar komen we een vliegveldje tegen waar op dat moment een vliegshow is. We komen aan het eind want de meeste bezoekers gaan naar huis. Toch zien we nog een stuntvliegtuigje de raarste capriolen uithalen.

Eenmaal op de camping is het 1630 uur. De kinderen pakken de boot en gaan varen.

Morgen maar eens rustig aan doen. Mijn rechtervoet is mooi dik van de tocht van vandaag en ook Renate heeft de nodige pijntjes. Maar het was het wel waard.

Terug naar Zweden

Sjonge wat een mooie reisdag vandaag. Een geweldige route door het dal van de Glomma, de hoogvlakte bij Funasdalen en dan komen we aan bij de Sanfjallet.

We zijn vanmorgen al vroeg vertrokken. Om tien voor half 9 reden we weg in Rena. We hebben nog even een praatje gemaakt met Jan en afgerekend. De voortent is afgebroken en het toilet schoongemaakt. We hebben vandaag ongeveer 360 kilomter voor de boeg maar in Noorwegen weet je nooit wat je tegenkomt.

We volgen het dal van de Glomma naar Tynset. Het landschap lijkt hier een beetje op Oostenrijk. Af en toe verschijnen er hoge toppen tussen de beboste heuvels door. De vaste waarde blijft telkens de Glomma, die een beetje op de Klaralven in Zweden lijkt.

Toen we vertrokken was het droog en onderweg komt zo nu en dan de zon er even door.

Bij Tynset gaat de weg langzaam omhoog tot aan Roros. Zoals gezegd is dit het koudste plaatsje van Noorwegen in de winter. Het is een oude mijnwerkersstad met veel mijnen en bezienswaardigheden. We twijfelen even of het zullen bezoeken maar we rijden door naar Brekken en Fjalnass. Daar komen we een voor Zweedse begrippen groot skigebied tegen. Het lijkt alsof het hier in de winter erg druk is. Men is ook nog volop aan het bouwen met een nieuw hotel en liften. De stoeltjeslift loopt ook in de zomer.

De weg is fantastisch. Renate heeft onderweg een Eland in de bossen gezien. De kinderen zaten dvd te kijken en ik was te laat dus er zijn geen getuigen, maar gezien het landschap moesten we er wel 1 tegen komen. We zitten onderhand op een hoogte dat we sneeuwresten op de bergen zien liggen. Ongemerkt zijn we behoorlijk gestegen. Via Funassdalen en Tarnas komen we uiteindelijk in Hedeviken terecht. De camping is makkelijk te vinden en ligt fantastisch. Aan het water. Dat was belangrijk want de nieuwe boot van Anna moet uitgeprobeerd worden.

Op de vorige camping was geen receptie en informatie. Hier wel. Ik haal de nodige folders en we ontdekken dat we helemaal goed zitten. We zitten ongeveer 14 kilometer van de Sanfjellet en de eerste wandelkaart hebben we al in bezit.

We trekken de voortent ervoor en de kinderen zetten het tentje op om in te slapen. Daarna gaan we even flink wat boodschappen doen omdat we de komende dagen willen benutten om dingen te ondernemen.

Daarna moet de boot opgeblazen worden. Het is nog steeds droog en de kinderen hebben dikke lol. Na een uurtje komen ze terug, net voor een flinke bui aan. Even wat drinken en dan de BBQ aanmaken.

Het was een hele mooie rit. We hadden ook via Idre kunnen rijden, dat was korter geweest maar deze weg was spectaculair mooi.

Een regenachtig dagje

Vanmorgen worden we wakker van het getik van de regen op het caravandak. Even overwegen we om alsnog vandaag te vertrekken. Maar de tent is nat, de voortent is nat en als we alles hebben afgebroken zijn we waarschijnlijk zelf ook nat. Daarnaast moeten we 360 kilometer en hebben we geen zin in haast. Laat staan om die natte rommel in een waarschijnlijk regenachtig Zweden weer op te zetten. We maken er een relaxdagje van en hopen dat het morgen beter is. Anders hebben we dat circus morgen natuurlijk.

Na het ontbijt nog een kopje koffie en dan gaan we in de auto richting Trysil. Trysil zelf ligt 100 kilometer verder en dat vinden we te ver. Halverwege ligt een meer en we zien wel wat we treffen. Ondanks dat het om 12.00 uur droog is treffen we niet veel. Een verlaten dorpje, een skidorp in aanbouw, Furutangen genaamd en een supermarktje.

We rijden terug. Onderweg rijden we nog even richting een museum maar al snel keren we weer om. Het is inmiddels wel droog en het zonnetje kijkt soms voorzichtig tussen de wolken door. Overigens is de omgeving hier prachtig en hebben we soms hele mooie vergezichten.

Eenmaal op de camping is het tentje redelijk aangedroogd. We breken het af en bergen het op in de zak. Die komt er in Zweden wel weer uit. De kinderen slapen er heerlijk in en in de caravan hebben we zo wat meer ruimte. De rest van de middag brengen we door met lezen, jeu de boule en andere spelletjes. De voortent laten we nog even staan.

Om 1700 uur begint het weer te regenen en gaan we binnen zitten. We eten vanavond rijst met zoet-zure saus. Zulke dagen heb je tenslotte ook…

Na het eten gaan we allemaal even lekker douchen en trekken we de joggingbroeken aan.Het wordt niet weer droog. We zetten koffie en gaan met zijn allen de dvd van Jochem Myjer bekijken. De kinderen kennen die onderhand uit hun hoofd.

Morgen vertrekken we via Roros, het koudste plekje van Noorwegen (in de winter) naar Hedeviken in Zweden. Hier hebben we een aantal dingen op het programma staan.

Ondanks de regen was het een lekker rustige dag.