Nu we eigenlijk op de eindbestemming van onze reis zijn aangekomen is het tijd om de wandelschoenen aan te trekken en vandaag voor het eerst de Sanfjallet te bezoeken. Het is 1 van de oudste nationale parken in Zweden en bijna de grootste. Het is ook het park met de grootste berenpopulatie in Zweden. Dat zijn trouwens hele schuwe dieren met een hele goede reuk en gehoor dus die zullen we waarschijnlijk niet zien. Het feit dat we weten dat ze er zitten maakt het voor de kinderen natuurlijk wel spannend.

De Sanfjallet bestaat uit een aantal toppen van rond de 1200 meter en daarom heen een hoogvlakte en een wat lager gelegen bos.

We staan rond een uur of negen op om te ontbijten. Het heeft gisteren toch nog behoorlijk geregend in de avond en nacht. Nu is het droog en zwaar bewolkt. Ik schat een graad of 15. Ziet er niet echt veelbelovend uit. De toppen van de Sanfjallet zijn verscholen in de mist.

Bergschoenen en kleding aan (laagjes) en de rugzakken ingepakt. We moeten ongeveer 14 kilometer rijden vanaf de camping en we hebben de route naar de top uitgezocht. Die is ongeveer 5 kilometer. Op de wandelkaart wordt hier 6 uur voor uitgetrokken maar dit is meestal erg ruim genomen.

We lopen vanaf de parkeerplaats het bos in. Het gaat meteen vrij steil omhoog en we worden aangevallen door talrijke muggen. Als je maar blijft bewegen is er niks aan de hand maar owee als je even stopt om uit te blazen. We lopen/klimmen stevig door tot boven de boomgrens. Daar zijn ze verdwenen. We stoppen even op Lillfjallet om wat te drinken en wat rond te kijken. Niks te zien, alleen mist. Het regent zelfs een beetje.

We lopen door en het pad wordt steeds steiler. We moeten nu echt oppassen om niet te vallen of uit te glijden. Dit in combinatie met de regen maakt dat ik even overweeg om te stoppen. Aan ongelukken hebben we niks. De kinderen zien echter het probleem niet, en waarom ik dan wel. We vervolgen de weg naar de top. Het pad is zo langzamerhand veranderd in een stenenverzameling maar door de wolken krijgen we af en toe een voorproefje van het uitzicht. Dat maakt dat we doorlopen. Even later bereiken we de eerste top. Het klaart inderdaad mooi op. Af en toe staan we stil om dieren te spotten of van het uitzicht te genieten. Na ruim 2 uur bereiken we ons einddoel en is de mist verdwenen. We hebben nu een geweldig uitzicht over de hoogvlakte en zijn in staat om de terugweg te plannen. We besluiten om de top heen te lopen.

Eerst echter een broodje en wat drinken. We maken foto’s van elkaar en Renate vraagt om een langere weg omdat ze hier nog niet weg wil. Door het slechte weer in de ochtend zijn er geen andere wandelaars en is het heel stil. Helaas vinden we alleen poep van rendieren/vossen(?) en zien we geen wild.

We maken een omtrekkende beweging in komen op een vlakte terecht die ons terug brengt naar de afdaling. Nu pas zien we hoe steil het is. We hebben nu allemaal een stok te ondersteuning en ik glijd een keer weg. Vieze broek maar daar is water voor te vinden.

Op de heenweg hebben we sneeuw gezien en daar willen we foto’s van natuurlijk. Ook dat is gelukt en we vervolgen het pad van het riviertje naar beneden.

Na een kleine 4 uur zijn we weer bij de auto. We zijn moe!

Eenmaal in de auto rijden we even richting Vemdalen en daar komen we een vliegveldje tegen waar op dat moment een vliegshow is. We komen aan het eind want de meeste bezoekers gaan naar huis. Toch zien we nog een stuntvliegtuigje de raarste capriolen uithalen.

Eenmaal op de camping is het 1630 uur. De kinderen pakken de boot en gaan varen.

Morgen maar eens rustig aan doen. Mijn rechtervoet is mooi dik van de tocht van vandaag en ook Renate heeft de nodige pijntjes. Maar het was het wel waard.